‘Nooit opgeven’: het parcours van een Gabonese parachutiste opgeleid door België

Tijdens de oefening Tropical Storm 2025 werd de samenwerking tussen België en Gabon ook concreet door de opleiding en het behalen van het parachutistenbrevet door Gabonese militairen, onder begeleiding van Belgische instructeurs van het Trainingscentrum voor Parachutisten. Onder de stagiairs vertelt eerste sergeant‑chef Josy Claudia over haar parcours binnen deze veeleisende opleiding.

Met Tropical Storm 2025 tonen België en Gabon hun gezamenlijke inzet om hun operationele capaciteiten te versterken in het kader van regionale en internationale veiligheidsuitdagingen, door in te zetten op opleiding, het delen van expertise en wederzijds vertrouwen. Op het terrein krijgt deze samenwerking onder meer vorm via een parachutistentraining, verzorgd door Belgische instructeurs aan Gabonese militairen.

Voor een deel van de zestig Gabonese stagiairs begon de opleiding zonder enige voorafgaande ervaring. “We beginnen helemaal vanaf nul, soms zelfs zonder dat ze ooit al een vliegtuig hebben genomen”, legt adjudant Didier, instructeur, uit. Het doel is om elke cursist in staat te stellen solo, veilig en vol vertrouwen te springen.
De vijfdaagse opleiding richtte zich in eerste instantie op het aanleren van technische handelingen op de grond, het beheersen van het materieel en de veiligheidsprocedures. Daarna volgden vier sprongen vanuit een A400M: twee zonder uitrusting en twee met wapens. Een progressief traject, bedoeld om solide automatismen te ontwikkelen.

Nieuw materieel, nieuwe reflexen
Een van de grootste uitdagingen tijdens de opleiding is het hanteren van de parachute, uitrusting die de Gabonese cursisten niet gebruiken tijdens hun gebruikelijke opleiding. “Voor hen is dit nieuw materiaal, wat soms extra herhaling vraagt”, aldus de instructeur. Daar komen nog de verschillen in terminologie en taal bij, waardoor de Belgische instructeurs en de Gabonese leerlingen zich constant moeten aanpassen.
Ondanks deze ongemakken is de sfeer de hele week constructief gebleven. “Het contact verloopt zeer vlot. De cursisten zijn open en stralen een echte levensvreugde uit”, voegt de instructeur toe. Die energie is zelfs in het vliegtuig voelbaar, waar de cursisten zingen voor de sprong, in tegenstelling tot de doorgaans sobere houding van de Belgische parachutisten.

Lijden, leren, volharden
Voor eerste sergeant‑chef Josy Claudia betekent deze opleiding veel meer dan zomaar een stage. “Hier vechten we voor onze plaats. Je moet elke dag lopen, afzien, zweten. Het is geen peulenschil”, vertrouwt ze ons toe. Na vier pogingen is ze eindelijk geselecteerd. Nu ze haar doel heeft bereikt, neemt ze trots deel aan de opleiding.
De grondoefeningen zijn fysiek veeleisend. De riemen van de parachute drukken op de dijen, waardoor sommige bewegingen pijnlijk zijn. “Het knelt enorm en als je moet bewegen, doet het echt pijn,” zegt ze. Toch blijft ze vastberaden: “Nooit opgeven, altijd vooruitgaan, zelfs als het moeilijk is.”

Een vertrouwensrelatie met de instructeurs
Hoewel de Belgische instructeurs aanvankelijk streng en gedisciplineerd overkomen, verandert die perceptie snel. “In het begin leken ze strikt, bijna hard”, vertelt ze glimlachend. “Maar dan begrijp je dat het voor je eigen veiligheid is. Ze zijn veeleisend, maar ook heel menselijk.”
Voor de instructeurs is vertrouwen een sleutel tot succes. Dat wordt opgebouwd door demonstraties, uitleg over het materiaal en het delen van ervaringen. “We tonen wat een parachute aankan en vertellen over onze eigen sprongen. Ze weten dat ze ons kunnen vertrouwen”, legt de instructeur uit.

Trots en voldoening
Naarmate haar eerste sprong dichterbij komt, zegt Josy Claudia dat ze zich rustig voelt. “Ik voel me goed, ik ben niet bang. Misschien een beetje nerveus, maar als je er eenmaal bent, ga je ervoor.” Haar grootste overwinning heeft ze momenteel al behaald: “Hier zijn, tussen alle anderen, en deze opleiding volgen.”
Eén woord vat voor haar de ervaring samen: magnifiek. “We hebben er hard voor gevochten om hier te geraken. En wanneer je niet opgeeft, is het nog mooier.”
Met dit parachutistenbrevet worden niet alleen individuele vaardigheden ontwikkeld, maar ook een duurzaam militair partnerschap, gebaseerd op kennisoverdracht, vertrouwen en wederzijds respect.