-A A +A

Andere informatie en diensten van de overheid: www.belgium.be

Exemplo!

Exemplo!

 

"Merci makkers", zijn de eerste woorden die bij korporaal-chef Mehdi Douib opkomen wanneer hij op 28 mei de eindmeet haalt van de twintig kilometer door Brussel. Hij eindigt 23ste in het klassement Handbike, met een tijd van 1u 4min 47s. Een ontmoeting met een sportman in hart en nieren, waardige vertegenwoordiger van de leuze van de infanterieschool: Exemplo!

Het is bijna vanzelfsprekend dat deze Brusselaar van 44 jaar als kleinzoon van een Ardense Jager na zijn legerdienst in 1994 dienst neemt bij het Belgische leger. Als persoonlijke uitdaging volgt hij twee jaar later de opleiding tot paracommando in Marche-les-Dames. Met zijn brevet op zak sluit hij aan bij het 2 Bataljon Commando's in Flawinne, waarmee hij zal deelnemen aan buitenlandse operaties in Kosovo, Congo en Benin.

Van para tot bijna paralympic

Net voor zijn vertrek naar Libanon in 2009 maakt een motorongeluk abrupt een einde aan zijn wapenfeiten. Een zware beenbreuk breekt letterlijk zijn toekomstplannen in het bataljon. "Na mijn ongeval wilde ik niet meer bij de para's blijven. Als vrijgestelde je makkers op het terrein zien was niets voor mij", legt Mehdi uit.

Ondanks het ongeval en de amputatie van zijn been blijft Mehdi inzetten op sport, al is het voor zijn persoonlijk plezier. "Ik ben niet voldoende geblesseerd om een paralympisch atleet te zijn", voegt hij er ironisch aan toe. Bepaalde mensen, laat ons zeggen validen, worden soms ongemakkelijk tegenover een mindervalide. Tegenover korporaal-chef Douib is dat haast niet mogelijk. Steeds positief en met een vechtersgeest zegt hij: "Ik wil geen medelijden opwekken. Het is door een gebrek aan ervaring dat ik het ongeluk had. Ik heb trouwens genoeg contact met mensen die er veel erger aan toe zijn. Ik heb nog geluk gehad."

Sportprestatie van het Jaar

Tien maanden hospitalisatie en zes maanden revalidatie zijn nodig alvorens Medhi terug naar Defensie komt. Een periode waarin 'para zijn' hem de nodige kracht geeft: "Dankzij mijn opleiding kwam ik er 'heelhuids' door. Oefeningen zoals jezelf optrekken aan je vingers hebben me sterk geholpen tijdens de revalidatie." Pompen, buikspieroefeningen in het ziekenhuis tot zelfs klimmen en kajakken bij zijn terugkeer zijn samen met de wil om iets te bewijzen de drijfveer om in 2011 deel te nemen aan de twintig kilometer door Brussel. Zijn eerste editie rijdt hij uit in een handbike, een rolstoel met een pedaalsysteem voor de armen.

Voortdurend op zoek naar uitdagingen smijt hij zich op langere afstanden waarbij hij zijn stoel op de rug draagt en kilometers slijt op zijn prothese. Zijn palmares breidt uit: de honderd kilometer met de RTBF, de Cap 48, de dodenmars, enzovoort. "De pijn is er maar ik bijt door en dan gaat het."

Na de weg kiest hij voor de hindernissen. "Ons commando neemt deel aan de Gladiator Run, georganiseerd door Defensie, en de Spartacus Run, een parcours van tien kilometer met twintig hindernissen in zand, water en slijk." Zijn sportieve inzet haalt zelfs de televisie-uitzending Cap 48, een initiatief van de RTBF om de solidariteit met mindervaliden te bevorderen. Op voordracht van zijn korpscommandant luitenant-kolonel Dirk Laforce ontvangt korporaal-chef Mehdi Douib eind februari de nieuwe trofee voor Sportprestatie van het Jaar bij niet-elitesporters uit handen van de chef Defensie, generaal Marc Compernol. Als eerste laureaat in deze categorie reageert hij trouw aan zichzelf: "Ik weet dat het dankzij mijn been is, ik zie het als een bevestiging voor mijn revalidatie en mijn commando-opleiding zonder welke ik nooit zo diep had kunnen gaan."

Altruïsme

Het ziekenfonds zorgt voor zijn rolstoel en prothese maar het sportmaterieel en de deelnames zijn kostelijk. "Ik heb mijn sportstoel tweedehands gekocht", zegt Mehdi. "Sommige sporten zoals vrije val zijn duur. Ik zou beter een sponsor zoeken als ik dit allemaal blijf doen." Het plezier en grenzen verleggen zijn niet zijn enige drijfveren. Via verenigingen en zijn Facebookpagina organiseert hij crowdfundingcampagnes voor protheses en aangepaste hulp ten voordele van andere hulpbehoevenden.

"Ik zoek eigenlijk een coach, type para, die me kan begeleiden in andere nog te verkennen sporttakken", zegt Mehdi. "Dan moet ik niet altijd alleen trainen." Zelf ziet hij het zitten om zich in te zetten voor een team zoals Hayabusa, de nationale militaire ploeg valschermspringen.

Als een vrijbuiter

"Als Defensie nog plannen met me heeft, dan doe ik dat met plezier. Ik blijf gemotiveerd." Sinds zijn ongeval werkt hij in bar Rolin van het hoofdkwartier in Evere: liever barman dan achter een bureau zitten. "Ik ben blij dat ik nog steeds een militair ben met normale werkuren."

Jaarlijks neemt hij op eigen initiatief nog deel aan de fysieke sportproeven waarbij hij de 2.400 meter lopen inruilt voor de zwemproef. "Ik droom er nog van opnieuw inzetbaar te zijn, al is het maar voor de wacht, zodat ik me weer nuttig kan voelen voor het beroep waarvoor ik gemaakt ben."

Wat is er mooier voor een leger dan een goed getrainde en gemotiveerde soldaat, al is hij geamputeerd? Een diep respect voor deze man van wie bescheidenheid en moed de kern vormen tijdens deze ontmoeting.